32 x 20 cm

Sneeuwmens

Gedicht

 

Ik ben het standbeeld zonder roem

boetseerwerk van een winterfeest.

Een mens naar vorm, maar zonder geest;

voor mij geldt geen ‘Cogito ergo sum’.

Ik ben dus niet – ook nooit geweest –

maar spiegel wat men in mij ziet:

het zonlicht, weemoed, een verdriet,

wat warmte of het afscheid dat je vreest.

In wezen daardoor zo vertrouwd

dat je natuurlijk van mij houdt.

Gemaakt van water, kristallijn,

verbeeld ik de vergankelijkheid

wat mij van jou niet onderscheidt.

Ik ben in alles ieders sneeuw geworden zijn.